Annemie Neyts werd van maandag 4 juni tot en met woensdag 6 juni in Washington uitgenodigd om te speechen op de John Hopkins University tijdens een tweedaagse conferentie over ‘smart power’. Met haar ervaring als lid van de commissie van Buitenlandse Zaken in het Europees Parlement en als lid van de subcommissie Veiligheid en Defensie, stond ze de gasten te woord.
Haar bijdrage aan de conferentie werd alvast besproken in Europolitics. Bekijk hier het artikel.
Annemie Neyts en Mathias De Clerq waren vrijdag te gast in Terzake op Canvas om hun visie over de toekomst van Open VLD toe te lichten.
“We moeten onze mooie liberale waarden herdefiniëren”
Herbekijk het fragment van Terzake 11/05/2012 hier via de website
Op 21 maart verwelkomde Annemie Neyts Palestijnse jongeren in het Europees Parlement van Brussel. De 24 Palestijnse vluchtelingen waren uitgenodigd in Brussel voor een conferentie in Brussel van UNWRA. Na de tweedaagse conferentie werden ze ontvangen door Annemie Neyts om hun persoonlijke verhalen te delen en in discussie te gaan over de problematiek van het Midden Oosten, daar zij vice-president is van de Werkgroep Midden Oosten.
Op 7 maart 2012 wordt met ‘Evanement’ voor de 10de keer de Internationale Vrouwendag gevierd in Limburg! De organisatie is in handen van de provincie Limburg (Dienst Gelijke Kansen en Limburgse Vrouwenraad) en de Stad Hasselt.
Evanement 2012 staat in het teken v … an “vrouw en stem”, met een duidelijke knipoog naar de gemeenteen provincieraadsverkiezingen
Evanement heeft als doel enerzijds gewoon samen feestvieren en even stilstaan bij de dingen die vrouwen allemaal al bereikt en verworven hebben anno 2012. Enkele dingen om naar uit te kijken: de workshops, de theatermonoloog “De Gestolen Vrouw” en het optreden van de coverband “Twinsband”.
Anderzijds wordt met ‘Evanement’ ook aandacht gevraagd voor een aantal knelpunten op het vlak van gelijke kansen: intrafamiliaal geweld, discriminaties op het vlak van lonen en de arbeidsmarkt, de participatie van vrouwen aan de echte macht, gelijke kansen voor allochtone vrouwen, de discriminatie van holebi’s en transgenders,…
Iedereen welkom: vrouwen, van welke etnische origine ook, jong of oud, met of zonder een beperking, heteroseksueel of holebi, arm of rijk. Ook de mannen zijn van harte welkom om mee te vieren.
Voor meer informatie, zie website Evanement
Op 24 januari kwamen de zesdejaars van het Heilig Hartcollege te Wezembeek-Oppem op bezoek in het Europees Parlement. Ze hadden camera’s en microfoons bij, want er was ook een interview met Europarlementslid Annemie NEYTS-UYTTEBROEK (ALDE) gepland.
Via de animatie ‘Europa en ik’ van de educatieve dienst Belvue van de Koning Boudewijnstichting waren ze goed voorbereid op hun taak als jonge reporters. Ze hadden zich al verdiept in de werking van het Europees Parlement aan de hand van actuele thema’s.
Ze hebben alvast ondervonden dat een Europees Parlementslid vaak een hectische agenda heeft. Op een tijdsspanne van amper een half uur hebben verschillende ‘redactieploegen’ een reeks vragen op Annemie Neyts afgevuurd. Zo ging het over Brussel en Straatsburg, over de plantaardige zoetstof Stevia en over lobbyisten,… Het tempo werd opgevoerd, want de leerlingen wilden ook nog weten of Annemie Neyts vindt dat de EU ook een politieke unie moet worden en of de macht van Duitsland en Frankrijk de democratie in de EU niet in het nauw drijft.
Na afloop vond Annemie Neyts dat de leerlingen het er erg goed vanaf gebracht hadden als jonge reporters, en ze zegde ook toe om nog eens op school met hen in debat te gaan.
Op het programma stond verder nog een bezoek aan de plenaire zaal. De leerlingen hadden geluk: ze konden observeren hoe Bill Gates over de impact van ontwikkelingshulp van gedachten wisselde met de europarlementsleden van de Commissie Ontwikkelingssamenwerking. Nu nog afwachten of deze jonge reporters een origineel filmpje kunnen maken van dit interview…
Het is ouder dan de straat: de boodschapper schofferen als we de boodschap niet lusten. Het overkwam onlangs Europees commissaris Olli Rehn. Minister Paul Magnette, in een vorig leven hoogleraar Europese studies, weet zeer goed wie Olli Rehn is en weet zeer goed dat Rehn al voor de tweede maal een moeilijke Europese portefeuille beheert. In de vorige Commissie was hij belast met de uitbreiding van de Unie, en nu is hij verantwoordelijk voor de Europese financiën. Commissarissen kunnen pas aan de slag na gehoord te zijn door de bevoegde commissies van het Europees Parlement, in een hoorzitting van gemiddeld twee lange uren. Ze mogen geen spiekbriefjes meebrengen en zitten helemaal alleen tegenover parlementsleden die bijna zonder uitzondering experts zijn in hun vakgebied. Die hoorzitting grijpt daarenboven plaats nog voor de commissaris aan de slag is. Vervolgens formuleert het Europees Parlement zijn advies over de commissaris. Bij het aantreden van de huidige Commissie werd aldus één kandidaat-commissaris vervangen na een desastreuze hoorzitting. Pas na positief advies van het Parlement over de gehele Commissie, kan die aan de slag. Het Europees Parlement is samengesteld uit de gekozen vertegenwoordigers van de burgers van alle lidstaten, en zijn legitimiteit zou boven elke twijfel moeten staan, net zoals die van de Commissie en de commissarissen die door het Parlement werden aanvaard. De uitval van Magnette toont aan dat ook hij een nationale regeringsleider, en bij uitbreiding elke nationale minister hemzelf ongetwijfeld inbegrepen, een grotere legitimiteit toeschrijft dan Europese beleidsdragers. Het zijn nochtans diezelfde regeringsleiders en staatshoofden, met op kop de Duitse kanselier Angela Merkel en de Franse president Nicolas Sarkozy en de Belgische premier incluis, die de budgettaire bakens hebben uitgezet voor alle lidstaten. Waarom bekritiseerde Magnette hen niet en de vorige regering waar hij deel van uitmaakte? Omdat het makkelijker is op de minst bekende boodschapper te schieten, die dan ook nog uit Finland afkomstig is, en daarenboven liberaal?
ANNEMIE NEYTS, EUROPEES PARLEMENTSLID (OPEN VLD)
Bron: De Tijd
Vrouwenkracht is vredesmacht
Op 12 december 2011 werden in het Egmontpaleis de laureaten van de eretitel ‘Vredesvrouw’ gehuldigd. Zij ontvingen een certificaat en een zilveren broche in de vorm van een klaproos als erkenning en dank voor hun inzet voor de vrede.
Dertig vrouwen dragen nu de titel van vredesvrouw.
zie: website Vrouwenraad
EP-voorzitter Jerzy Buzek kondigde op 27 oktober aan dat vijf activisten van de Arabische Lente de Sacharovprijs voor de vrijheid van denken 2011 zullen winnen voor hun bijdrage aan de historische veranderingen in de Arabische wereld en als een “symbool voor allen die zich hard maken voor waardigheid, democratie en grondrechten in de Arabische wereld en elders”. In deze focus kijken we naar de winnaars, de genomineerden en brengen we het verhaal achter de prijs.
De prijs zal uitgereikt worden tijdens de parlementaire zitting van december en valt samen met de verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, die op 10 december 1948 werd ondertekend. De winnaar van vorig jaar, Guillermo Fariñas, werd door de Cubaanse autoriteiten verhinderd om de prijsuitreiking in Straatsburg bij te wonen.
De prijs is vernoemd naar de Sovjet-wetenschapper Andrei Sacharov, die intern verbannen werd in de Sovjet-Unie voor zijn verzet tegen het nucleaire programma en het repressieve beleid van de van de Sovjet-Unie. Na de Sovjet-Unie werd hij lid van het vrije Russische Parlement en richtte Memorial op, een mensenrechtenorganisatie die verder gaat Hij werd een lid van Gorbatsjovs hervormde Sovjetparlement in de lente van ’89 en richtte Memorial op, een mensenrechtenorganisatie die zelfs na zijn dood in 1989 verderging met de strijd voor mensenrechten.
Meer informatie en achtergrondverhalen: website Europees parlement
Daar neemt ze vrijdag, na zes jaar, afscheid als voorzitter van de Europese Liberalen en Democraten, de derde politieke formatie in de EU. Ze geeft de scepter door op een bijzonder moeilijk moment voor Europa.
Wacht ons een een catastrofe?
‘Met de munt zelf is niets aan de hand. Het probleem zijn onze financiën, de financiële sector en de markten. Wat mij als goede liberaal meer en meer begint te ergeren, is dat men doet alsof de markten hoogstaande morele wezens zijn, die slechts één bekommernis hebben, namelijk begrotingsdicipline, terwijl de speculanten er vooral op uit zijn om in een zo kort mogelijke tijd een zo groot mogelijke winst te boeken.’
‘Dat gedrag moet aan banden worden gelegd. We moeten een mechanisme opzetten waarbij, indien nodig, zodanig veel middelen kunnen worden gemobiliseerd dat de speculanten daar niet meer tegenop kunnen.’
De rol van de Europese Centrale Bank moet dus worden uitgebreid?
‘De hoofdtaak van de ECB mag er niet in bestaan inflatie te voorkomen. Prijzenstabiliteit is belangrijk, maar men moet de bank ook de middelen geven om de crisis te bestrijden. Ik begrijp de bekommernis van de Duitsers die willen voorkomen dat de ECB een ongecontroleerde geldpers wordt, maar de slagkracht van de bank moet groot genoeg zijn. Men zou haar een mandaat moeten geven dat meer gelijkt op dat van de Amerikaanse Federal Reserve.’
Bespaart Europa zich niet kapot? Moeten we de koopkracht niet stimuleren en meer investeren?
‘De situatie in de lidstaten verschilt zo sterk, dat één maatregel niet voor alle landen kan gelden. Voor Griekenland mag men bijvoorbeeld geen medicijn toedienen dat zo sterk is dat de patiënt sterft. Men mag ook geen dingen opleggen die tegen het gezond verstand ingaan. Als men Griekenland nu dwingt om binnen de kortste keren alles te privatiseren wat geprivatiseerd kan worden, dan zal dat tegen dumpingprijzen gebeuren. Dat is niet verstandig. Men moet de hand aan de Griekse pols houden, maar hen toch ruimte laten.’
Nu laat men Griekenland te weinig ruimte?
‘Men laat hen geen enkele ruimte. Er zit daar een calvinistische strengheid in: de Grieken moeten boeten want ze hebben lichtzinnig gehandeld. Dat biedt misschien een soort morele genoegdoening, maar het moet economisch zin hebben en men mag de Grieken hun waardigheid en toekomstperspectief niet ontnemen.’
Er komt een scheiding in Europa, zoals door die ‘Triple-A meetings’.
‘Die aparte vergaderingen van sterke eurolanden als Duitsland, Nederland en Finland, dat is de arrogantie ten top.Ik denk dat de scheidingslijn te maken heeft met het moment waarop de verschillende landen door de crisis zijn geworsteld. Ze zijn allemaal door die fase gemoeten, alleen is dat in Zweden en Finland veel eerder gebeurd, namelijk begin jaren negentig. Ik zou dus zeggen: heb iets meer mededogen.’
‘Ik zou er ook willen op wijzen dat bepaalde buurlanden kampen met samenlevingsproblemen, die misschien niet terug te brengen zijn tot de financiële toestand, maar toch bewijzen dat het daar niet allemaal perfect is. Kijk naar Nederland en Duitsland, naar de armoede en het zinloos geweld daar. Er is dus geen reden tot arrogantie of misplaatste triomf.’
De liberaal Olli Rehn kreeg in de EU-Commissie meer macht om landen die niet genoeg besparen, te beboeten. Dat verzwakt de socialistische commissarissen.
‘De socialisten komen in dit hele debat hoegenaamd niet aan bod, niet omdat ze uitgesloten worden, maar omdat ze de grootste moeite hebben om met duurzame, beloftevolle alternatieven voor de dag te komen. Rehn is geen donkerblauwe karikatuur. Hij is eerlijk en fair. Als de socialisten daar niets kunnen tegenover stellen, is dat hun probleem.’
Waarvoor staat een Europese liberaal volgens u vandaag?
‘Voor een open, vrije samenleving waarin mensen kunnen bouwen aan de eigen levensloop, zonder anderen te schaden. Sommigen zijn van ons zijn meer aanhanger van Friedrich von Hayek en Milton Friedman dan ikzelf. Anderen hebben Keynes herontdekt. Maar niemand van ons laat zich herleiden tot een economisch receptenboekje. Voor ons is economie een middel en geen doel. Vandaar dat ik blij was te zien dat de Leuvense professor Paul de Grauwe ook niet langer een aanbidder is van de markten.’
U zet de liberalen in uw afscheidsrede af tegen de conservatieven.
‘Conservatieven zijn niet geneigd om a priori te wedden op de goedheid van de mensen. Zij zullen eerder wedden op de zwakheid van de mens, van het vlees.’
Afgelopen ELDR congres in Palermo was Annemie Neyts haar 6de en laatste congres als voorzitter van de Europese liberale partij. Aan haar de eer om het congres te openen.
Dear Presidents, Leaders, Ministers, and Members of Parliament,
Ladies and Gentlemen,
Dear Friends,
It is my honour and pleasure to officially open the ELDR congress in Palermo, which is the sixth and last congress of my tenure as ELDR President. The realisation that an important chapter in my political life draws to a close fills me both with regret and joy. Regret because a wonderful period of hard work ends, and joy because of all the friendship and support I enjoyed during those six years, and hopefully will continue to enjoy in the years to come. Believe me: it is a good thing that our statutes limit the membership of the ELDR Bureau to a maximum of three successive terms. If this wasn’t the case I am indeed afraid that many of us would carry on way past the limits of our members’ endurance, because it is such an challenging and fulfilling undertaking to help shape European Liberalism.
Dear friends, before turning to the future, I have the sad task to ask you to share in the remembrance of two great Liberals who died in the last few months.
David Griffith was for years the devoted treasurer of successively Liberal International and ELDR, paying minute attention to our financial health and sustainability, and enlightening us with his vast wisdom and experience. His health had deteriorated these last few years, but he continued to come to Brussels as long as he possibly could. He died in August and will be regretted dearly by all of us.
Willy De Clercq was among the founders of ELDR in 1976, and was elected as its President in 1981. He remained our President until he resigned to become EU Commissioner for Foreign Trade at the end of that year. In that capacity he played a key role in opening up the world markets to European goods and services. In the meanwhile, he had presided over the adoption of the ELDR election Manifesto for the second direct elections of the European Parliament. When his Commission mandate ended, he resumed his participation in all major ELDR events, and so it came about that we could persuade him to run for the Presidency at the eleventh hour during our 1990 Congress in Ireland. He was duly elected and remained our President until 1994. And again he presided over the adoption of an election manifesto this time for the 1994 direct European elections.
I must confess that we gave him a harder time than you ever gave me during our congresses, but he always remained his kind, wise and benevolent self.
Willy De Clercq has been one of our strongest supporters through all of those years, and many of us keep the fondest of memories of his wife’s and his participation in so many of our events.
May I request a minute of silence in remembrance of our two friends?
Thank you.
Dear friends, we are assembled in Palermo, the capital city of an island that has played a key role in European and World history. As Leoluca Orlando reminds us, this is not only an islands graced by the Gods of Ancient times, it has been for centuries a meeting point of cultures, languages and religions. Alas, it has also been a battle field for most of the European dynasties.
It is also the unforgettable backdrop of Lampedusa’s classic novel “Il Gattopardo” in which the old patriarch says “everything has to change so that everything can remain unchanged.”
I don’t know whether that also applies to Europe, and maybe it does, more than we suspect. In any case, it is fitting that it was on this very island, in the city of Messinathat the foreign ministers of the six founding nations of Europe decided to launch the European Community. That momentous meeting took place in 1955. Two years later, in Rome, a Treaty was signed that indeed established a European Community.
The speed of it all was astonishing, especially if we contrast it with the painfully slow pace of the most recent institutional and regulatory adjustments. Some observers will remark that changes take longer when 27 members are involved, rather than the original 6. Unfortunately the gravest divergences occur not among the 27 member states, but precisely among the founding 6. So size is not the explanation. Then what is?
If we look back at the fifties, we should realise that the founding fathers anticipated on the impending changes and realised that they needed to unite better in order to withstand the challenges and threats that surrounded them. One was the irresistible economic growth and expansion of the United States which was a challenge, not a threat, and the other was the rise of the Soviet Union and the Iron Curtain that had been cruelly drawn right through the heart of Europe, a severe threat if there ever was one.
I would daresay that this spirit has survived through the decades, right until the resounding NO on the referenda in Denmark, France, Ireland and the Netherlands.
These days we are submerged under a tsunami of laments and articles by economists, political scientists, philosophers and other pundits who write that they had known all along that the Euro zone was a misfit and would never work; Paul Krugman, Noble Prize laureate, foremost among them.
I say, it is high time that we stop these laments, that we squarely face the situation and start doing something serious about it. The succession of small steps, each of them too little too late, should stop. If ever it was the moment to do something really bold, it is now. Several of our member parties are in government; the single largest ideological group in the Commission is formed by liberal commissioners. Together, we must lay the foundations for a renewed Union which succeeds in properly rebalancing the member states and the institutions of the Union. We are in this together; we should rescue ourselves before it is too late. And we can achieve this, if we start by looking soberly at the facts. The first fact I want to bring to your attention, is that the Euro currency is still, perhaps amazingly to some, going strong. The Euro still stands at about 1,35 dollars. It stood at 0, 87 dollars when it was introduced. May I point to the fact that the Euro is NOT the problem; it holds most probably the solution.
So we should stop talking about the euro crisis because there is no euro crisis. But there certainly is a sovereign debt crisis. Here also, balance is probably the answer. The medicine to be administered should not be so strong as to kill the patient. Thirdly, something strong should be done about the market, the sacrosanct market. May I offer the opinion that there is no such thing as a benevolent, morally superior market, which is entitled to whip member states into discipline and conformity? There are operatives, actors active on those markets, often acting as real predators anxious at making big bucks without any moral consideration whatsoever. We should not give them free rein. I am not sure that a financial transaction tax would do the trick, probably just the contrary, but we cannot allow pure speculators to destroy the very economic and financial fabric of our societies.
Of course the huge deficits must be diminished but at a rate and a pace that is sustainable and that leaves room for investment, perspective and hope.
Finally, we should anticipate the future. Too often, the remedies which are devised are modelled on the last crisis, as if the next one will be a replica of that last one. Unfortunately, that is almost never the case. To drive a car while looking only in the rear window is dangerous business.
Foremost, we need to shake ourselves free from the paralysing fear, from the doomsayers. As I said in Helsinki last week, this is not the first crisis, or upheaval or whatever you want to call it, and it most probably won’t be the last. We have weathered the previous ones; we will weather this one, provided we believe sufficiently in ourselves and spread the hope around us.
I do very much wish that this congress will be the start of just such a renewal.
And, ladies and gentlemen I have one announcement to make which points to such renewal. Our secretary General Federica Sabbati is not among us, she began her maternity leave this week and is no longer allowed to fly because she will give birth for the second time in early December. Isn’t that a beautiful, a wonderful sign of hope?
I have a last duty to perform on this stage, and that is to present Markus Löning with a farewell present. Just as me, Markus has completed his six years mandate on the ELDR Bureau and therefore is leaving. Markus has been a wonderful colleague and one of the strong holders of the ELDR bureau. Therefore, in the name of all of us, I say: Markus, thank you so much and please accept this souvenir.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
ELDR President
MEP
